دانشکده علوم تغذیه و رژیم شناسی، دانشگاه علوم پزشکی تهران ، h-pouraram@tums.ac.ir
چکیده: (7 مشاهده)
سابقه و هدف:ضایعات مواد غذایی در مؤسسات آموزش عالی، علاوه بر تشدید بحرانهای زیستمحیطی، بخش بزرگی از یارانههای رفاهی دولت را اتلاف میکند. این خلاصه سیاستی با هدف شناسایی محرکهای سیستمیک هدررفت غذا در دانشگاهها و ارائه گزینههای سیاستی کلان و بینبخشی برای مدیریت منابع تدوین شده است. مواد و روشها:این مطالعه با مرور مستنداتو تحلیل کیفی دادههای حاصل از مصاحبههای عمیق نیمهساختاریافته با ۱۵ نفر از مطلعین کلیدی (شامل مدیران، پیمانکاران، آشپزها و کارکنان آشپزخانه)، به همراه بحث های گروهی متمرکز با دانشجویان دانشگاه های دولتی و آزاد در کلانشهر تهران انجام شد. یافتهها:محرکهای اصلی تولید ضایعات در دو بخش عرضه و تقاضا، شامل موانع مدیریتی، عوامل عملیاتی، چالشهای رفتاری، عوامل غیرقابل پیش بینی و عوامل مصرفکننده است. جلوگیری از هدررفت سرمایههای عمومی در آموزش عالی نیازمند اجرای یک بسته سیاستی زمانبندیشده و اقدام فوری در پنج محور است: ۱) الزام قانونی گنجاندن شاخصهای کلیدی عملکرد (KPI) کاهش ضایعات در بودجه و قراردادهای دانشگاهی، ۲) اولویتبخشی به ارتقای کیفیت حسی غذا 3) گذار از خریدهای سنتی صلب به قراردادهای قابل انعطاف کیفیتمحور، 4) استقرار مکانیزمهای بازدارنده اقتصادی در غذاخوری های دانشگاهی و بازتوزیع یارانهها، و 5) تخصیص اعتبار جهت نوسازی و صنعتیسازی تجهیزات طبخ. نتیجه گیری:مهار بحران اتلاف منابع در دانشگاهها نیازمند عبور سیاستگذاران از مقصرانگاری مصرفکننده و مهندسی مجدد زنجیره تأمین، از نگاه انفعالیِ تأمین کمی به سمت مدلهای پایداری است. تداوم این نگاه سنتی، فرسایش جبرانناپذیر منابع اقتصادی و محیطزیستی را به دنبال خواهد داشت.