|
غنیسازی مواد غذایی به مثابه راه حلی جهت کاهش هزینهها و ردپای زیستمحیطی نظام غذا و تغذیه
|
مهران زارعیان   ، رضا سبحانی* |
| گروه تغذیه جامعه، دانشکده علوم تغذیه و رژیمشناسی، دانشگاه علوم پزشکی تهران ، seyyedrezasobhani@gmail.com |
|
|
چکیده: (6 مشاهده) |
سابقه و هدف: مطالعه حاضر پتانسیل غنیسازی مواد غذایی با ریزمغذیهای وابسته به غذاهای حیوانی (آهن، ویتامین D، کلسیم و روی) را برای کاهش اثرات زیستمحیطی و هزینه رژیمهای غذایی ایرانیان بررسی کرده است. مبنای اصلی تحقیق در این بود که اگر قرار باشد این 4 ریزمغذی به میزان مورد نیاز بدن یک مرد سالم بزرگسال تأمین شوند، هزینه مصرفی و ردپاهای آب و کربن غذای دریافتی یک روز فرد به کمک غنیسازی چگونه تغییر میکند.
مواد و روشها:در محیط نرمافزار Microsoft Excel و از طریق افزونه Solver، سه سناریوی «بدون غنیسازی»، «غنیسازی داوطلبانه» و «غنیسازی اجباری» برای هر 4 ریزمغذی به طور جداگانه مدلسازی شدند و پارامترهای کالری، هزینه، ردپای آب و ردپای کربن غذای مصرفی برای یک مرد بالغ فرضی در سناریوها مقایسه شدند.
یافتهها: با توجه به اینکه غنیسازی باعث میشد با کالری دریافتی پایینتری، ریزمغذیها تأمین شوند، غنیسازی اجباری، ردپای آب را 19% و هزینه غذای مصرفی را 11% کاهش داد، بدون اینکه کاهش قابل توجهی در ردپای کربن به وجود بیاورد.
نتیجهگیری: این یافتهها، غنیسازی مواد غذایی را به عنوان یک سیاست تغذیهای مناسب برای تقویت سیستمهای غذایی پایدار در ایران، به عنوان راهکاری برای مقابله با کمبود آب، بهبود قیمت تمامشده و حمایت از امنیت غذایی، برجسته میکند. گزینههای سیاستی حاصل از این مطالعه میتواند برای بخشهای بهداشت و صنایع غذایی به عنوان راهحلهایی برای توسعه پایدار در ایران باشد. |
|
| واژههای کلیدی: غنیسازی مواد غذایی، سیاستگذاری غذا و تغذیه، ریزمغذیها، ردپای زیست محیطی |
|
|
متن کامل [PDF 243 kb]
(8 دریافت)
|
نوع مقاله: خلاصه سیاستی |
موضوع مقاله:
تغذيه
دریافت: 1405/3/5 | پذیرش: 1404/11/10 | انتشار: 1405/3/11
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال پیام به نویسنده مسئول |
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
