دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ، knayebz@sbmu.ac.ir
چکیده: (4 مشاهده)
سابقه و هدف:به دلیل مشکلات سلامتی مرتبط با مصرف اسید های چرب اشباع و ترانس، علاقه بسیاری به توسعه جایگزین های چربی نیمه جامد با خواص کاربردی مطلوب شکل گرفته است.بنابراین، هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر هیدروژل مبتنی بر اینولین و هیدروژل مبتنی بر پروتئین آب پنیر بر ویژگیهای ژلهای هیبریدی و مقایسه ی آن با مایونز تجاری بود. مواد و روشها:تجزیه و تحلیل جامع ویژگی های ژل های هیبریدی شامل ارزیابی ریزساختاری، طیف سنجی FTIR، آزمون پایداری انجماد-ذوب، آزمون های بافتی و رئولوژیک انجام شد. امکانسنجی استفاده از ژلهای هیبریدی توسعهیافته به عنوان جایگزین چربی با مقایسه ی رئولوژیک و بافتی آنها با مایونز تجاری ارزیابی شد. یافتهها:اضافه کردن هیدروژل اینولین منجر به توزیع ذرات یکنواخت تر و همگن تر در بررسی ریزساختاری شد که با G'، G''و ویسکوزیته ظاهری بالاتر ژل هیبریدی هم سو بود. همه ی نمونه ها رفتار مشابه ژل و رفتار شل شونده با برش را نشان دادند. پیک جذبی گسترده درcm-1 94/3388 نشان دهنده درجه بالاتر اتصال هیدروژنی (ارتعاش کششی O–H) در سیستم حاوی اینولین بود. ژل هیبریدی اینولین OBC بالاتری نسبت به ژل هیبریدی پروتئین آب پنیر داشت به طوریکه در چرخه سومانجماد-ذوب به ترتیب 89/78% و 06/71% اندازه گیری شد.بالاترین سختی (g30/1065)، کار برشی (g.sec98/1295) و چسبندگی (g.sec61/281-) در ژل هیبریدی اینولین مشاهده شد.در مقایسه با ژلهای هیبریدی، مایونز تجاری دارای ویژگیهای بافتی و رئولوژیک ضعیف تری بود. نتیجه گیری:در این مطالعه هیبرید ژل های جدید با خواص کاربردی توسعه یافتند. خواص رئولوژیک و بافتی هیبرید ژل ها با تغییر ترکیب هیدروژل می تواند تغییر کند تا امکان استفاده از آنها در کاربرد های صنعتی مانند تولید مایونز کم چرب فراهم شود.